چادرهایی که در زیر می‌بینید محل استقرار گروه ۵ نفره‌ای از دانشجویان سال آخر کارشناسی دانشگاه کلمبیا، ۳ تا دختر و ۲ تا پسر، هست که اعتصاب غذایی ۱۰ روزه را ترتیب داده بودند. یکی از آنها در میانه راه به علت مشکلات گوارشی راهی بیمارستان شد، ولی در مقابل چند تا دانشجوی دیگر و یکی از اساتید دانشگاه به آنها ملحق شدند. البته اعتصاب غذا اینجا خیلی هم سخت نیست و به جای غذا از آشامیدنیهای مقوی مصنوعی و یا طبیعی مثل آب و عسل استفاده می‌کردند. خواسته‌های متنوع این جمع، که از سوی انجمنها و گروههای دانشجویی مورد حمایت چندانی هم قرار نگرفتند، را می‌توان در دو گروه زیر توضیح داد:

۱-    تنوع بیشتر در دانشگاه: دفتر امور تنوع فرهنگی دانشگاه بسیار ضعیف هست و بودجه بیشتری باید به آن تخصیص یابد. با وضع موجود، شناخت گروههای مختلف نژادی، دینی، و فرهنگی از یکدیگر افزایش پیدا نمی‌کند که به نوبه خود موجب افزایش تنش، بدبینی و فشار می‌شود. در درسهای پایه دانشگاه هم چندان به آشنایی با سایر فرهنگها و قومیتها تکیه‌ای نشده‌است و تنها موفقیتهای مردان سفیدپوست اروپایی را پررنگ می‌کند بدون آنکه به زنها و یا نژادهای دیگر توجهی بکند. به منظور گسترش فهم مشترک و مدارا، لازم است درسهای اصلی و الزامی تنوع بیشتری داشته باشند.

۲-    عدم گسترش به هارلم*: دانشگاه به بهانه کمبود جا و فضای آموزشی قصد دارد زمینهای شمال دانشگاه را، که در منطقه هارلم قرار دارد، خریده و به دانشگاه اضافه نماید. این کار به منزله تغییر فضای تاریخی هارلم و فرهنگ مخصوص آن می‌باشد. از سوی دیگر، همچنین موجب بی‌خانمان شدن تعداد زیادی از ساکنان، و به خصوص مستأجران فقیر، این منطقه می‌شود. این عمل بیشتر از آنکه به فکر مصالح دانشجویان باشد، در جهت منافع حریصانه سیاستگذران فعلی دانشگاه هست.