چندی پیش واقعه عجیب و بی سابقه ای در بعضی از کشورهای اسلامی رخ داد و آن اینکه در شانزدهم ماه ذی القعده امسال یک گروه 38 نفری از استاد وهابی دانشگاه های دینی عربستان مانند ام القری، و دانشگاه ملک سعود و معلمان مناطق مختلف عربستان سعودی پای اعلامیه را امضا کردند که فقتوا به قتل شیعیان عراق، وبا قرائن (حالیه) و (مقالیه) فتوا به قتل تمام شیعیان جهان می داد! و آنان را رافضیان صفوی و متحدان آمریکا و حامیان اسرائیل می نامید که سنیان را می کشند!!
در بند اول این اعلامیه (بعد از مقدماتی) از تمام وسائل ارتباط جمعی و رسانه های عربی خواسته شده بود که خطر شیعه را به عموم مسلمین جهان برسانند. سپس شیعان را متهم به کشتن اهل سنت در عراق نموده، آنها را مظلوم نشان داده بودند. این اعلامیه تصریح می کند که شیعیان در فکر تجزیه عراقند. بخش جنوبی که دارای همه چیز است از آن شیعه و بخش شمالی از آن کردها و تنها بخش کوچکی از مرکز برای اهل سنت می ماند. سپس می گوید آنچه به زور گرفته شده تنها از طریق زور به دست می آید! باید جنگید و عراق را از دست شیعه ها (و حتی کردها) خارج کرد و در بند دوم از اهل علم و فکر دعوت شده که از مسجدها و منبرها و ملاقات های عمومی و خصوصی خود برای پرده برداشتن از این خطر! بهره گیرند و اهل سنت را بر ضد شیعیان بشورانند.



|||| لطفا بعضي از نويسنده ها مطالب خودشان را به بالا انتقال ندهند. هدف شما چي هست؟ |||||

دادگاه رسمی است لطفا سکوت را رعایت کنید!

قاضی دادگاه :آقای نسیم شما به جرم انشداد و اختلاف میان دانشجویان دانشکده فنی اینجا محاکمه می شوید! در برابر اتهاماتی که به شما وارد میشود از خود دفاع کنید.

نسیم : بفرمایید آقای قاضی

قاضی دادگاه: آقای نسیم شما به مدت ۵ ماه در وبلاگ نیوز فعالیت کردید، انگیزه شما از فعالیت چه بود؟

نسیم : آقای قاضی قبلا توی یک نوشته ای با عنوان رنج نامه توی وبلاگ نیوز نوشته بودم. انگیزه من زیاد بود ولی مهمترینش این بود که می خواستم یه شور و نشاط توی بچه های دانشکده درست کنم!

قاضی دادگاه: انگیزه شما از ایجاد شور و نشاط چی بود؟ مگه مرض داشتید که شور و نشاط می خواستید درست کنید؟

نسیم : ببنید آقای قاضی هر جایی که انسان باشه و داره توش حرکت میکنه نیاز علاوه بر علاقه نیاز به انگیزه هم داره! شورو نشاط خودش یه نوع انگیزه هست!

قاضی دادگاه: خب شما که این طوری بود انگیزتون برای چی رهاش کردید؟

نسیم : اعتراف میکنم آقای قاضی اشتباه کردم! ولی خب باید به من هم حق بدید اون موقعی که من این کار رو کردم اصلا شرایط روحیم خوب نبود و اوضاع دانشکده اصلا خوب نبود! فتنه! آشوب! هیچ کدومش با روح من سازگار نبود! هرروز تهدید میشدم و....

قاضی دادگاه: این حرف شما توهینه به دانشجو هاست! فتنه ! آشوب! اینا اصلا درست نیست! شماهستید که باعث عقب افتادگی دانشکده هستید! مگه دانشجو ها چی میخواستند؟ استاد خوب مگه بده؟!

نسیم : آقای قاضی دادگاه شما اصلا عادلانه نیست! چرا قصاص قبل از جنایت میکنید؟! من کی گفتم با استاد خوب مخالفم! من کی گفتم آز مایشگاه نمی خوام! بلکه میگم ما دانشجوییم و دانشجو هم الگوی فرهنگی یک جامعه هست! و اگر نتواند مسائل صنفی خودش رو با گفتگو ومنطق حل کند نمی تواند الگوی مناسب جامعه باشد!

قاضی دادگاه: مگه چند بار تا حالا نشست صمیمانه با این مسئولین دانشکدتون نذاشته بودید؟ توی کدومش به نتیجه رسیدید؟

نسیم : اولا هیچ کدوم از این خواسته هایی که بچه های عمران مطرح کردند (البته به جز آزمایشگاه)رو توی هیچ کدوم از نشست ها نگفتند ولی آقای قاضی مگه آخرش نرفتند و با آیت الله قاضی نشستند سر کی میز مذاکره! و خواسته هاشون رو از راه گفتگو حل کردند!

قاضی دادگاه: آقای نسیم شما به جرم اهانت به دانشجویان به دو سال زندان! به جرم ترک وبلاگ نیوز به فعالیت روزانه در این وبلاگ محکوم میشوید!

نسیم: سمعا و طاعتا!

هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش بازجوید روزگار وصل خویش

دوستان ما اشتباه کردیم! نباید این وبلاگ رو ترک میکردیم! خودم رو میگم چی از تفرقه نصیب ما شد؟ به کجا رسیدیم؟ وبلاگ های فله ای هر روز: نقد نو ، یار دبستانی ، قم ای ان جی و... .

کجا رفت اون شور وبلاگ نیوز؟ یادمه من نبودم و مکه بودم وقتی برگشتم نیمه شعبان بود آن قدر قشنگ وبلاگ رو تزیین کرده بودند، اینا کجا رفت؟! مناجات های روز های جمعه آقای علقمه کجا رفت؟!

دوستان به کجا میرویم! چه میخواهیم؟ مگر چند وقت دیگه دور هم هستیم؟! کی میرسیم دیگه بعدا این جمع ها رو درست کنیم؟

دوستان بیاییم یه مقدار فکر کنیم!

من که برگشتم بقیه رو نمی دونم هر کی خواست بیاد هر کسی هم خواست نیاد ولی بدونید تنها انگیزه ما همین جمع های صمیمیه!

به کجا چنین شتابان؟

گون از نسیم پرسید؟!

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم!

سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا!

قدم زدن در شهري كه خاطره ها را به سختي در خود جاي مي دهد آنقدرها آسان نيست نماد زدایی از شهری که بخاطر مسائل سیاسی و مذهبی بشدت مورد توجه است ظاهراً در دستور کار شهرداری قرار گرفته، گرچه در کشور ما نابود کردن یادبودهای گذشته امری ساده و روزمره است.  

اخيراً ميدان ضد (پانزده خرداد )نيز تخريب شد. خيلي راحت كلمه تخريب

 را بكار مي برم و احتمالاً شهردار خيلي راحتتردستور آنرا  صادر كردند

 و يكي از خاطره انگيزترين ميادين مشهد در سكوتي سنگين نابود شد. 

ناميدن اين ميدان به فلكه ضد به اين علت بوده است كه در سال هزار و سيصد و بيست كه ايران توسط قواي روس اشغال شد تيپ ضد يكي از لشگرهاي روس در اين  ميدان اردو زده و اين ميدان مقر آنها شد. مونومان وسط ميدان شامل پنج ستون با ارتفاعات متفاوت است كه در سال پنجاه و پنج توسط رژيم گذشته نصب شد و توسط استاد «بوربور» كه بازار رضای مشهد را نیز طراحی كرده بود طراحی شده بود  اين نماد در وسط دايره ميدان قرار داشت و متشكل از پنج ستون از بلند تا كوتاه بود كه در قسمت پاييني به صورت قوسي به هم مي رسیدند و از اطراف هم شيب داشتند و یکی از طراحی‌های خلاقانه و سمبلیک این شهر به حساب می‌آمد   

                      (میدان در حال تخریب توسط بولدوزرها)

پنج ستون به عنوان پنج دهه افتخار حكومت پهلوي  و هر ستون نشان يك دهه حكومت و ترقي مملكت بود . كوتاهترين ستون دهه اول و بلندترين آن نشان دهه پنجم حكومت و سرعت و ادامه داشتن پيشرفت و رشد بود .

گرچه اكثر مردم از تاريخچه و معناي ميدان بي اطلاع بودند, براي آنها اين ستونها نماد ماندگار شهرنشيني مدرن بود كه از خيابانهاي اطراف دیدهای متفاوتی را ایجاد می نمود و در واقع نشانی بود که به خوانایی شهر و یافتن موقعیت جغرافیایی می انجامید.

شهردار مشهد با اعلام این که این میدان نماد رژیم ستم شاهی بود

گفت: "این نمادحاصل چند نمودار مربوط به ۵۰ سال سلطنت پهلوی

 بوده و ارزشی از نظر جامعه نداشته و بی معنی بوده است، حتی با

توجه به اینکه در سال ۱۳۵۴ ساخته شده قدمت تاریخی هم نداشته

 است".

ولی نظر مردم چیز دیگری ست ،به اعتقاد برخي از مردم اين المان نماد آهوانی بود که امام رضا ضامن آنها  شده بود، و برای برخی نماد پنج تن آل عبا و مهمتر از همه خاطره 30 ساله از یک شهر , خاطره ای جاوید از هویت یک شهر برای زائرین و ساکنان که فضای شهر را برای آنها آشنا می نمود.

بی شک ساکنین آن منطقه بخاطر می آورند بازیهای کودکانه خویش را،در اطراف آن میدان  و تمام مراسمی که در آن نقطه برگزار شده بود.

 واقعاً آیا هرچه که نام و شمایلش به نحوی با دوره های قبل آمیخته شده است  باید از صفحات کتاب زندگی ما حذف شود؟ استاد مسعود بهنود در مقاله ای شیوا نوشته اند :در فرانسه که مهد لیبرال دموکراسی و دشمنی و مبارزه با مارکسیسم است. میدان و خیابانی وجود دارد با نام مارکس , و این برای این است که کودکان و نسل آینده ,همۀ تاریخ بشری را بشناسند چه قسمتهای خوب آنرا و چه قسمتهای بد آنرا. 

و اما نماد میدان ضد با هزینه ای معادل100 میلیون تومان تخریب شد و قرار است به جای آن فضای سبز  و آبنما ایجاد می‌شود!!

و البته شهرداری برای این عمل متهورانه که قسمت اعظم آن شبانه انجام گرفت و اجازه هرگونه اظهار نظر را از مردم , مسئولان و رسانه ها گرفت دلایل قانع کننده ای نداشت و قطعاً از بین بردن هویت سی ساله یک منطقه به هیچ وجه توجیه پذیر نیست و شهرداری می‌توانست با این مبلغ که بابت تخریب این میدان خرج کرده بسیاری از پروژه‌های عمرانی نیمه تمام  را تکمیل کند! 

بعلاوه علت اصلی تخریب میدان بسته شدن دید مسافرانی بوده که از پایانه مسافربری عازم حرم بودند در حالیکه همه می دانند پایانه نسبت به حرم در ارتفاع بالاتری قرار دارد  و شیب راسته منتهی به حرم عملاً این دید را فراهم می نمود.با این حال همین تصور اینکه حرم امام رضا دستاویز قلع یک بنای تاریخی و نمادین شهر شده است،مردم را آزرده می سازد. 

(شیب مشهود راسته منتهی به حرم و دید از  سمت ترمینال به حرم )

جالب است كه چندی پیش حداد عادل، رئیس مجلس در پاسخ به بازگرداندن شیرهای سر در مجلس قبلی به بهارستان، گفته است كه اگر مردم آن شیرها را نماد رژیم قبل ندانند، نصب مجدد آن مجسمه‌ها بلامانع است!!!

امشب آسمان خانه ما تاريك شد. 

سياه تر از هميشه. 

سياه تر از روزهاي قبل ، سياه تر دل سياه ما ، سياه تر از ديوارسوخته بين ما ، سياه تر از چهره هاي هزار رنگي كه ديوار خانه مان را سوزاند ، سياه تر از خودكار سياهي كه بر روي نقاشي هامان خط زد و نمره داد صفر -۰- ، سياه تر از كلاغ سياهي كه هر روز اخبار سياه برايمان مي آورد ، سياه تر از خط ترمز وسط جاده دلهايمان ، سياه تر از كبودي ضربه هاي مشت روي صورت ما ! ، سياه تر از ........

بالاتر از سياهي رنگي هست ؟ ننگ را مي توان حتي با رنگ سياه پاك كرد ؟

لابد ميگويي چه ننگي ؟ چه رنگي ؟ چه سياهي ؟ و چه .... ( دل خوشي دارم من ! )

به يك سال نمي كشد ، ولي چند ماه و چند هفته و چند روز و چند ساعت و چند دقيقه و چند ثانيه مي شود كه ما دورتر از آني شده ايم كه ديگر نه تنها همديگر را نمي شناسيم بلكه ديگر صداي هم را نيز نمي شنويم.

باز ميگويي چه ننگي ؟! چه رنگي ؟! چه سياهي ؟! و چه .... ( دل خوشي داريم ما !!!! )